piątek, 20 czerwca 2014

Różowa koronka z muślinem

Nie da się ukryć, że ostatnio na bloga czasu co raz mniej. Niestety.
Jest to jednak spowodowane ogromem pracy jaki ostatnio mam. Masa zamówień, praca od rana do 17...no czasami do 3:30 (:D) i jedyne na co mam ochotę po odejściu od maszyny, to wyjście z mojej ciemnej piwnicy i zrelaksowanie się poza nią!
Stwierdzam jednak, że to dzięki mojemu blogaskowi jestem tak rozchwytywana, więc muszę o niego bardzo mocno dbać.
Z tego względu wybieram złoty środek i posty będą regularnie, jednak z bardzo ograniczoną częścią tekstową. Będę dodawać zdjęcia, jednak do nich tylko kilka słów, mały komentarz.
Chciał, nie chciał, tworzenie postów trochę trwa, a ja jestem dla siebie szefową, projektantką, krawcową, sprzątaczką, posłańcem, księgową itd...itd... więc jest ciężko ;)

A teraz sukienka, którą pokazywałam już na facebooku i pewnie części jest już znana.


I tutaj jeszcze jedno zdjęcia ze środka. Taki ładny sposób na niewidoczne wykończenie koronki pod pachami i przy dekolcie kremową siateczką elastyczną:


Na manekinie wyłazi kilka dziwnych zagięć i zmarszczek, ale jest to spowodowane dziwnymi proporcjami, a przede wszystkim zbyt wysoko osadzonym biustem, który całość dziwnie zaciąga.

Ogólnie efekt mimo to jest dobry, a ja osobiście jestem bardzo zadowolona z wykończenia i całego efektu.

PS Ale się nabiegałam po Wrocławiu żeby dostać muślin w kolorze koronki... Jak sukienki są w innych kolorach niż biel i ecru, to na prawdę nie jest łatwo dobrać kilka różnych struktur w  jednym odcieniu.

piątek, 23 maja 2014

Balerina w groszki

Tiulówki, tiulówki...

Szyłam już jedną tiulową kieckę dla siebie, jednak rzadko w niej chodzę, bo jakaś bufiasta ogromnie jest;)
Tzn. oczywiście takie spódnice czy sukienki powinny się ładnie kloszować dołem, a w mojej ta część przy pasku jest taka "na pompowana".
Teraz wiem dlaczego!
Moja kieca była szyta z marszczonego prostokąta. Przy tej, tylko wierzchnia warstwa (kropeczkowa) jest prostokątem, pozostałe trzy skroiłam z półkola. Dzięki temu cały dół pięknie układa się w literę A :)




Sukienka składa się z dwóch części. Siateczkowa góra jest osobno uszytą bluzeczką ze wstążką, która łączy górę z dołem i zamyka brzeg bluzki.

Rach, ciach, pach:


Gorsecik jest uszyty z satyny przerzuconej na lewą stronę, bo wielkiego połysku nie lubię, oraz usztywniony płótnem z klejem żeby trzymał formę. W przednie szwy wpuściłam fiszbiny.

PS Takie piękne słoneczko świeciło, że jeszcze piękniej wypaliło buzię na pierwszych zdjęciach ;)

czwartek, 24 kwietnia 2014

Płaszcz z kurzej stopy

Ach jakie piękne lato! :D

Pamiętacie moją sukienkę z obiciówki? Jak tak to super, bo to oznacza, że jesteście ze mną ponad rok, a jak nie to ja przypomnę! O TU JEST
Ten materiał tak bardzo mi się wtedy spodobał, że na szczęście kupiłam go trochę więcej. Mogłam jeszcze więcej, nad czym teraz bardzo ubolewam, bo nigdzie nie mogę znaleźć ani odrobinę podobnego. No ale...na płaszcz wystarczyło. I to nawet z paskiem!

Od dawna chciałam uszyć sobie właśnie taki prosty, długi, szlafrokowy płaszcz. 
Kawałek kurzej obiciówki właśnie na niego czekał.






Do uszycia płaszcza użyłam formę z Burdy, która (O DZIWO) była w 100% idealna! Pierwszy raz w życiu uszyłam coś burdowego, co nie wymagało tysiąca poprawek formy. Na pewno wykorzystam ją jeszcze do niejednego projektu. Ten krój posiada cięcie zwane REDINGOTem, czyli połączenie cięcia francuskiego z zaszewką biustową. Wcześniej nie bardzo byłam przekonana do takiego rodzaju cięć, jednak w tego typu płaszczu sprawdza się idealnie.
Z płaszczyka jestem bardzo zadowolona. A materiał uwielbiam, bo układa się doskonale. A i na płaszcz nadaje się zdecydowanie bardziej niż na obicie łóżka! Choć jak teraz sobie myślę...pewnie gdyby był jeszcze dostępny w sklepie, to uszyłabym sobie narzutę na wyrko;)

PS Z guzików zrezygnowałam, bo wszystko by popsuły. Choć jak mój piętnastoletni kuzyn zobaczył mnie w nim pierwszy raz to krzyknął: "Jejku, co Ty masz na sobie!? Mogłaś chociaż guziki wszyć!" Haha, uwielbiam szczerość młodziaków.

PS2 Tak, pierwsze zdjęcia były robione taboretem;)

środa, 9 kwietnia 2014

Nurkujący łosoś

A tak na serio to łososiowy nurek:)

Nurek, czyli jakaś sztuczna dzianina, która przypomina trochę piankę na stroje dla nurków. W dotyku jest odrobinę śliska, lejąca i docyć gruba, choć z moich ostatnich nurkowych zamówień wynika, że każdy kolor ma inną grubość i strukturę. Do tej pory wygrywa ecru, ponieważ jest najgrubszy i sztywno trzyma swoją formę.

No ale mniejsza o moje przemyślenia na temat zakupów;)

Tym razem zamówienie ze Świnoujścia.
Bardzo urokliwa, długa, kiecka, która zachwyciła każdego, kto miał okazję zobaczyć ją u mnie na manekinie. O tak, ja też jestem nią zauroczona, bo szyło się ją bardzo przyjemnie i efekt również zadowalający. W sumie to jest to taki dosyć balowy okaz, a takie typowo weselno-imprezowe, to rzadko mi się szyje. Klientki zazwyczaj wybierają kroje, w których można pobiegać po mieście. No w tej sukience raczej po ziemniaki bym nie poszła;)

Zobaczcie sami:





Co do koloru to hmmm... chyba prawdziwszy jest na dolnych zdjęciach, choć najprawdziwszy będzie jeśli wymieszacie sobie w oczach te górne i te dolne zdjecia;)

Mam już lampy, mam aparat jakotaki, ale coś te oba sprzęty ze sobą nie współpracują, ponieważ nie mam opcji manualnych w moim aparatku. Tak więc jak sobie zachce, tak kolory ustawi.
Ważne, że jest w miarę jasno i foty w ogóle wychodzą!

PS Zaczynam zbierać na Canona. Wtedy to będę wymiataczem fotowym :D

piątek, 28 marca 2014

Klasyczne zaproszenie wiosny

Uwielbiam klasykę w nowoczesnym wydaniu.
Cięcia francuskie łaziły za mną od dłuższego czasu, aż w końcu zabrałam się za nie. Burda niestety, ta z moich zapasów, nie zadowoliła mnie wystarczająco, więc musiałam radzić sobie z samą bluzką. Dobre i to, bo w sumie pociągnąć dół przy pomocy zwykłej spódnicy z zaszewkami to już niewielki problem.

Kiedy znalazłam ten kwiecisty materiał, zakochałam się! Wiedziałam, że muszę go mieć i to szybko. Najlepsze jest to, że nie miałam pojęcia jakie kiecki chcę z niego szyć. Kiedy dzianina trafiła w moje ręce, stwierdziłam, że bardzo dobrze nadaje się na małą kwiatową. Klasyczną!
Tak więc kiedy miałam już gotową formę, zabrałam się za świeżo przywiezione kwiatki i rach ciach pach i uszyłam!
Zajęło mi to niewiele czasu z racji tego, że formę już wcześniej wykorzystałam do szycia innej kiecy. Mała czerwona czeka na swoją sesję w szafie;) W sumie trochę nie po kolei te zdjęcia pocykane, aleeee... Tyle co ja mam zaległych szmatek do obcykania, to szkoda słów.

W końcu wyciągnęłam z kartonów lampy, które kupiłam ponad miesiąc temu, po to abym nie miała już problemów z robieniem zdjęć po zachodzie słońca. Oczywiście sprzęt wydawał mi się tak poważny i nie mój, że bałam się go odpalić. Bałam się, że te ogromne żarówy wybuchną! Ach.... ta moja super wyobraźnia. Od niedawna mieszkam jednak w piwnicy i robienie w niej zdjęć jest kłopotliwe nawet rano.
Dziś była pierwsza sesyjka blogaskowa. Pierwsze próby mocy światła. Nie wyszło może rewelacyjnie, ale nauczę się z czasem obsługiwać ten ciężki sprzęt. Kolejna z pewnością będzie lepsza, choć wydaje mi się, że jak na pierwszy raz to i tak nie jest najgorzej.

Zapraszam na wiosnę!







W ogóle to dlaczego tak bardzo lubię cięcia francuskie i wykorzystałam je nawet przy dzianinie, która przecież mogłaby się ponaciągać na ciele? A to dlatego, że te cięcia sprawiają, że sukienka jest bardzo dobrze dopasowana do sylwetki nawet wtedy kiedy nie obciska ciała z każdej strony. Przy ich pomocy można ładnie podkreślić kształty kobiety, oraz zaznaczyć talię, szczególnie na plecach, na których sklepowe kiece zawsze wiszą...:)

piątek, 7 marca 2014

Studniówkowe motyle

Ojjj...Taki przestój w pracy to aż wstyd!
Tak zaniedbałam bloga, że moja przeglądarka nie miała już jego adresu w pamięci. No, tak to jest jak się bierze za papierkową robotę.
Na szczęście wszystko już pozałatwiane. Ciężki sprzęt stoi w pokoju, materiałów cała masa, a pasmanteria wysypuje mi się z walizek!
No może trochę przesadzam... ale faktem jest, że do ogarnięcia trochę tego było. Na dwa miesiące musiałam zniknąć. Ale jestem i zaczynam JUŻ!

W całym tym bałaganie, który chciał mnie pochłonąć do reszty, znalazłam chwilę i uszyłam nawet sukienkę studniówkową. I to wcale nie byle jaką!
Czasy się zmieniły i klasyczna czerń nie jest już wymogiem na tego typu balach. Teraz można szaleć!

No to jak szaleć, to szaleć!
Siatka i złoto: motyle, cekiny, kamyczki i cała masa zabawy.




I żeby nie było! Sukienka faktycznie była wykorzystana na studniówce:


Cała sukienka była dosyć prosta i wygodna bo elastyczna. Cała zabawa zaczęła się kiedy pocztą przyszły dodatki! 250 motylków, 500 drobnych kamieni i 400 cekinów. Trochę czasu to pochłonęło...ale tak bardzo chciałam zobaczyć efekt końcowy, że tańcowanie przy manekinie zleciało zdecydowanie szybciej niż mogłam się spodziewać.

Klaudia bardzo zadowolona, a to najważniejsze!

środa, 18 grudnia 2013

Ramiona na bogato!

Oj pracy przed świętami, a pracy! Prezenty się szyją, święta coraz bliżej, czasu mało...ale dla siebie też musiałam wyszyć prezent choinkowy!
Od dłuższego już czasu obserwuję dzieła Ulyany Sergeenko. Och jakie ona rzeczy projektuje... Oglądając jej ubrania, w moich oczach zawsze pojawiają się serduszka!
Nie raz śliniłam się na jej piękne rękawy z obfitymi ramionami, dopasowane sukienki i ten wyjątkowy styl...

W tamtym tygodniu wyczaiłam w sklepie świetny materiał, który kupiłam na bluzkę. Szczerze, to nie mam pojęcia co to jest, po za tym, że niby poliester. Jest jednak bardzo mięsisty, trochę grubszy i delikatnie rozciągliwy. W sumie to przypomina mi takie coś do obszywania materaców, jednak nie jestem pewna czy to do tego powinno służyć. U mnie na pewno wszystko nadaje się na wszystko!
Po tym, jak materiał poleżał chwilę na półce, stwierdziłam, że z tego musi powstać sukienka...z dużyyyyymi ramionami!  Poleciałam do sklepu, dokupiłam kawałek na dół i zaczęła, szyć.

Z racji tego, że od listopada uczę się projektowania mody, a w tym rysunku żurnalowego, postanowiłam najpierw zrobić projekt na papierze. Jak miło się szyje, kiedy widzi się już na rysunku to, co powstanie:)
(Może talia nie taka wąska i nogi trochę krótsze, ale chyba i tak nie daleko sukience do projektu)





Sukienka powstała na podstawie formy na bluzkę z Burdy 8/2013, model 108. Musiałam ją oczywiście przemodelować, bo mimo że ramiona były już bufiaste, to jednak niewystarczająco. Całość była też 'odrobinkę' przyduża z racji tego, że forma była bardziej koszulowa. Z tego właśnie powodu powstał szew z przodu, którego na początku miało nie być. Myślałam żeby wykroić nowy kawałek, bo materiału by wystarczyło, jednak próba ze zrobieniem szwu spodobała mi się i tak zostało:)
Dół zmarszczyłam z szerokości 2,60m. Po zmarszczeniu jednej szerokości, wyglądało to bardzo nijak, a chciałam żeby spódnica dobrze się unosiła. Gdyby nie wyraźna struktura materiału, to mogłabym ten efekt osiągnąć przez zmarszczenia koła, lub półkola. Tutaj jednak musiałam radzić sobie inaczej, a że materiału miałam sporo, od razu zmarszczyłam (prawie) podwójną szerokość i osiągnęłam efekt dokładnie taki, jaki chciałam.

PS Sukienka jest w kolorze ecru, więc będzie co brudzić przy wigilijnym stole! :D

PS2 Będę musiała sprawić sobie gacie z polaru, bo tyłek mi chyba zamarznie.



środa, 11 grudnia 2013

Zima już niestraszna!

Pamięta ktoś jak niedawno przepraszałam flausz za odstawkę? Będę to robić pewnie jeszcze kilka razy, bo jest on bardzo wdzięcznym materiałem do szycia zimowych ubrań! Mięsisty, ciepły i przyjemny dla wrażliwej (np na wełnę) skóry.
W tamtym roku uszyłam sobie wełniany płaszcz. Bardzo go lubię, jednak wełna, którą kupiłam okazuje się być klapą, ponieważ raz na 2 tygodnie muszę ją golić...No trudno. W tym roku jeszcze w nim pobiegam, a na następną zimę wykorzystam pewnie wnętrze i dodatki do zrobienia nowego płaszczyka:)

Dobra, ja tu o starociach sprzed roku, a tu przecież nowości! I to jakie podobne!
Koleżance spodobał się plisowany tyłek mojego ubiegłorocznego i chciała coś bardzo podobnego, jednak z 'golfem' pod szyję, bo zmarźluch. No to proszę!




Na początku był pomysł czerwieni. Skończyło się jednak na bardzo dużym podobieństwie:)
Zmiana była z kołnierza wykładanego na stójkę i guziorów złotych z kotwicą, na srebrne z orłem.
Ach no i przede wszystkim flausz.
Na początku obawiałam się, że będzie on trochę za gruby do zrobienia plisowania na pupie, jednak dobra papierówka na usztywnienie i poszło jak po maśle!

Ach i jeszcze za co kocham flausz...nie włazi w oczy i nie dostaję od niego zapalenia spojówek, tak jak od wełny, którą szyłam pod koniec lata...

Jak ktoś zna powody, dla których flausz jest be, to poproszę!




Płaszczyk miał być zrobiony tak, żeby można było przetrwać w nim zimę stulecia, która niby jest w tym roku;) Jak na razie za oknem widzę wciąż jesień...no ale kalendarzowa dopiero za 2 tygodnie, to i może mrozy nas jeszcze zaskoczą.
Pikówkę robiłam jak zwykle sama, bo te sklepowe są zazwyczaj zbyt cienkie.
Tym razem pikowanie zrobiłam w całości ręcznie. Punkcikowe dziubanie kawałek po kawałku i wyszło coś takiego. Trochę więcej czasu to zajmuje, ale nie denerwuję się przynajmniej, że na maszynie mi się coś rozjeżdża, i że kwadraciki są nierówne;) W sumie to jeszcze nie raz wykorzystam ten sposób, bo efekt końcowy jak dla mnie jest bardzo zadowalający.

piątek, 29 listopada 2013

Firanowa królowa- raz jeszcze!

Od kilku dni bardzo ładnie świeci słońce, dzięki czemu zdjęcia w moim dosyć ciemnym pokoju wyglądają o niebo lepiej (jeśli zrobię je do 13:00)
Wczorajszej nocy przeglądałam sobie kreacje wspaniałej Ulyany Sergeenko i natknęłam się na zdjęcie, które bardzo mocno przypomniało mi o mojej firanowej!


Nie jestem pewna czy zanim uszyłam swoją kiecę, czy widziałam już to zdjęcie wcześniej... 
Na pewno szyjąc, inspirowałam się Ulyaną, ale nie konkretnie tą kreacją. Jak zobaczyłam tę fotkę, stwierdziłam, że moja spódnica zdecydowanie potrzebuje nowej sesji! 
Światło od kilku dni mi służy, więc jeszcze raz to samo! Ta sama bluzka, buty i rajstopy, jednak światło inne i efekt chyba lepszy;)

Reszta ta sama:

To nie pierwsza firanka, którą zdejmuję z okien Mamy... Pamięta ktoś jeszcze frędzlową kieckę?
To była moja pierwsza kradzież;)
Tym razem jak tylko zobaczyłam nowe cudeńko wiszące na domowym karniszu, od razu powiedziałam "Mamo, do pokoju te firanki to nie za bardzo...ale spódnica będzie z nich piękna!" Wiedziałam, że mogę jedną zabrać, bo mamy w domu wystarczający zapas na okna.


Robienie zdjęć zimą to jest jakiś koszmar... Moje super studio fotograficzne składa się z czterech lampek, którymi na przeróżne sposoby próbuję uzyskać jasność w pokoju. No cóż...będę musiała zorganizować sobie coś bardziej profesjonalnego, ale na razie muszę radzić sobie tak jak do tej pory;) 
Kilka lampek, statyw, rozjaśniacz komputerowy i zdjęcia nie wyglądają najgorzej.




Spódnica składa się z trzech warstw: firany, spódnicy z połowy koła i podszewki.
Górę postanowiłam zrobić gorsetową, która bardzo ładnie modeluje sylwetkę. Do zrobienia gorsetu użyłam usztywniacza gorsetowego, jednak z fiszbin zrezygnowałam, ponieważ nie lubię kiedy wbijają się one w brzuch przy każdej innej pozycji niż stanie prosto.

Kieca miała już swoją premierę. Postanowiłam w niej wyjść na Wrocław Fashion Meeting i czułam się na prawdę szałowo:D Może nie jest to kreacja do wyjścia na zakupy w Tesco, ale nie zamierzam też trzymać jej w szafie i ubierać od święta! Na pewno nie raz będę biegać w niej po wrocławskim rynku;)

PS Na tej firanowej się nie skończy! Wyczaiłam ostatnio źródło pięknych i tanich jak barszcz firan, co bardzo zachęciło mnie do szycia kolejnych!:)


czwartek, 28 listopada 2013

Kolory na zimę!

Zdecydowanie preferuję kolorowość zimą. Oczywiście bez przesady, nie jak pajac, ale same czernie i szarości nie sprzyjają dobremu funkcjonowaniu w tak depresyjną porę roku.


Na półce miałam oczekujące punto. Och! Lubię chodzić w punto jak zimno w tyłek. Ta dzianina jest na prawdę bardzo przyjemna w noszeniu. Ciepła i miękka dla skóry.
Ma niestety jedną wielką wadę...potwornie się kulkuje... Udało mi się jednak trochę przechytrzyć mojego punciaka i nie muszę już tak często go golić! W zasadzie to z lewej i prawej strony niewiele się różni wyglądem, a zauważyłam, że właśnie lewa strona jest bardziej odporna na kulki. Odwróciłam więc materiał  i szyłam na odwrót:) Mój eksperyment się sprawdził. Nosząc teraz kieckę, widzę że w środku już nie wygląda najlepiej, a na wierzchu nie ma jeszcze za bardzo co golić!:D


Sukienka jest bardzo prosta. Ma jedynie zaszewki na biuście, po to żeby nie marszczyła pod pachami.
Dzianiny w zasadzie nie potrzebują za bardzo zaszewek, bo same potrafią dopasować się dobrze do sylwetki. Ja jednak zdecydowałam się na trochę luzu, więc wolałam do formy dodać odrobinę kształtu.




Do zdjęć robiłam dwa podejścia. Chciałam robić jeszcze trzecie, ale odpuściłam, bo zimno potwornie i rozbieranie się w mieście nie jest najlepszym pomysłem. Pierwsze wyszły rozmazane... Drugie już dobre, jednak ubrałam się "na cebulkę" żeby nie zamarznąć, co sprawiło, że sukienka opierała się trochę na spodnich warstwach, przez co nie do końca widać jak fajnie opływa ciało;) Mam nadzieję , że mimo to dla Was też jest okej:)